Na het overlijden van Boris ben ik gaan schrijven in een dagboek. Het eerste anderhalf jaar hiervan deel ik in mijn boek 'Lieve Boris'. De drang en de behoefte om te schrijven is er nog steeds, en daarom blijf ik delen op deze website. Ik begin dit blog met één van de laatste fragmenten uit mijn het boek; 'Dag Vlinder...'

vlinderkusje... | 3 sept 2017

 

- 2 september 2017 -

 

Ik had een mooie dag vandaag. Ik zag mensen die ik een tijdje niet had gezien en er waren mooie gesprekken. Veel muziek, zon en lekker eten. Heel fijn! Mensen vroegen hoe het met me gaat, en zoals ik al een tijdje weer kan zeggen zei ik; ‘Het gaat goed! Ik voel me goed, en geniet van onze dochter.’ Ik legde uit aan iemand dat ik heb geleerd mijn verdriet en het gemis van Boris met me mee te nemen, en dat het niet meer zo zwaar is. Dat het me niet meer bedwelmt, maar dat ik het kan handelen. Maar als ik ga, dan ga ik. Als ik het verdriet voel, dan is het weer net als toen. Pikdonker, met een hartverscheurende pijn.

 

Toen ik naar huis reed vanavond, kwam ik in de buurt van de begraafplaats. Ik wilde even naar Boris toe, maar net als altijd was mijn gedacht al gauw; nee dat kan niet, want ik ben alleen. Ik nam daar tot vanavond genoegen mee voor mijzelf, maar nu voelde het niet goed. Bij de volgende kruising keerde ik om, en ik reed naar de begraafplaats. De tranen begonnen gelijk te komen, maar ik moest nog een stukje rijden, dus ik hield me in. Eenmaal aangekomen was ik vrij rustig. Ik liep naar zijn grafje, en zag dat er een kaarsje brandde. Van mijn moeder, wist ik. Ik ging op de grond zitten en keek naar zijn plekje. Ik stelde me voor hoe hij daar diep onder de grond ligt, en toen brak ik. Ik huilde mijn tranen snikkend, en probeerde mijn geluid te dempen. Daar was het weer. Pikdonker, met een hartverscheurende pijn. Ik miste zijn lieve lijfje zo… Ik huilde tot het even stopte, begon op nieuw en liet de tranen toen langzaam opdrogen. Ik brak een takje van zijn vlinderstruik, en ging weer naar huis. Ik was trots op mezelf. Weer een stap genomen.

 

Een tijdje terug vertelde ik over mijn plannen. Plannen voor een webshop en workshops. Ik ben er al druk mee bezig en het wachten was op een moment om het te delen met jullie. Het is nog niet af, maar ik ben al een flink eind opweg, dus ik wil vast beginnen om alvast een aantal dingen te laten zien. Ik kon maar geen geschikt moment vinden, tot vanavond. Ik wilde graag een speciale datum, gewoon gevoelsmatig, en toen ik vanavond over de begraafplaats liep, kwam ik ook even langs het plekje van een ander vriendje. Een mooi ventje die ook voor altijd een baby blijft, maar die morgen al 18 had moeten worden. En toen wist ik het. Morgen gaat het gebeuren. Voor hem, en natuurlijk voor Boris.

 

- 3 september 2017 -

 

En die dag is vandaag! De site staat (gedeeltelijk) online en de Facebook pagina en Instagram account zijn aangemaakt. Het logo is af, en daarmee dus ook de naam van de webshop… Vlinderkusje is het geworden!

Een vlinderkusje is een ‘kusje’ die je iemand geeft door met je wimper tegen iemands wang aan te knipperen. Een vluchtig, klein en lief gebaar aan iemand die je lief vind. Ik gaf de kinderen van mijn man vroeger al vlinderkusjes, maar ik heb Boris ook een vlinderkusje gegeven in de paar dagen dat hij bij ons was. En nu geef ik ze af en toe aan Babet. Daarbij wordt een vlinder ook vaak als symbool gebruikt bij een overleden kindje, dus voor mij voelt het heel goed om deze naam te gebruiken. Alsof het de cirkel rond maakt.

 

Het doel van de webshop is het volgende: Lieve, zorgvuldig gekozen of zelfgemaakte kadootjes voor jezelf of voor een dierbare. Na het verlies van een kind, of een andere levensveranderende gebeurtenis. Om te zorgen voor verdriet, of dat van een ander. Of gewoon omdat je iets liefs voor jezelf of voor een ander wilt doen. Het gaat vooral om kaarten, posters en sieraden, maar ik zal er ook mijn boek ‘Lieve Boris’ gaan verkopen.

 

Vlinderkusje dient voor mij meerdere doelen. Ik hoop mensen iets aan te kunnen bieden waar ze wat aan hebben, maar het helpt ook vooral mezelf. Als ik te weinig met Boris of mijn verdriet bezig ben, merk ik dat ik uit balans raak. Hij is mijn zoon, en ik moet en wil ook met hem bezig zijn. Dit is, net als mijn schrijven, voor mij een hele mooie manier om dit te kunnen doen. Zoals ik al vaker heb gezegd; ik kan niet voor Boris zorgen, maar wel voor mijn verdriet en zijn herinnering.

 

Ik zou het erg leuk vinden als jullie me willen volgen via de Facebook en Instagram account van Vlinderkusje, en daar zal ik jullie op de hoogte houden van alles wat er gaat komen. Ik zal ook een aantal highlights delen op Het Allermooist, maar omdat ik op deze pagina niet te commercieel wil delen, zal ik dit vooral doen via Vlinderkusje.

 

Hopelijk tot daar!

Liefs en een vlinderkusje,

Anja ♡

 

www.vlinderkusje.nl

 

★ Allemaal voor jou lieve vent, mijn allermooiste Boris…★

© Anja Dalhuisen 2018 | www.lieveboris.nl | www.vlinderkusje.nl